Over NeuroElfje

Wie ben ik? Dat zeg ik lekker niet. Misschien maak ik mijn identiteit ooit openbaar.

Maar ik kan jullie wel een paar dingen uitleggen over wie ik ben, zonder te vertellen wie ik ben. Ik ben een genderfluïde autistische ADHD millennial. Ik werk onder andere in marketing, communicatie, illustratie en grafisch ontwerp. Ik gebruik de voornaamwoorden hen/hun of die/diens. In het echie gebruik ik ook andere, maar ook vanwege de anonimiteit vraag ik je om in deze context te spreken over mij met hen/hun of die/diens.

Mijn verhaal en mijn diagnoses

Na 6 jaar rondgelopen te hebben in een autismecentrum voor mijn ADHD kreeg ik pas de diagnose autisme. Dat was pas in 2019. Zelfs de specialisten daar hadden dus niet door dat ik een autist was!

Deze ervaring, en talloze andere die ik heb gehad na mijn diagnose hebben me ervan overtuigd dat ik hier echt over moest gaan bloggen. Want de stigmatisering is nog altijd groot. Het validisme is groot. En het gevecht tegen de gezondheidszorg, de GGZ en de Jeugdzorg is groot. Vanwege stigma’s komen diagnoses vaak laat, en lopen heel veel autisten, onder wie ikzelf, met een leven lang aan ernstige psychische problemen rond zonder hulp. En daar moet nodig wat aan veranderen. Daarom ben ik NeuroElfje begonnen.

Naast een autistische ADHD’er heb ik ook een angststoornis, regelmatig terugkerende depressies, een hele rits aan trauma’s en een bindweefselaandoening waar nog gesteggel over is. Maar hopelijk krijg ik daar binnenkort ook de juiste diagnose en hulp voor.

Waarom heet ik NeuroElfje?

Dit is een vraag die ik vaak krijg, dus ik zal het even uitleggen. Het woord ‘neuro’ stamt natuurlijk van neurodiversiteit – een centraal onderwerp waar ik over schrijf.

Wisselkinderen

Het woord elfje is een verwijzing naar hoe men vroeger tegen psychische aandoeningen en neurodiversiteit aankeek, die eigenlijk heel erg validistisch en dehumaniserend is. Misschien heb je ooit gehoord van het woord wisselkind, of het Engelse changeling?

Validistisch en ouderwets

In vroegere tijden geloofde men dat het elfenvolk af en toe mensenkinderen stal en er een elfenkind voor in de plaats legde. Dat was de algemene verklaring voor kinderen die ‘raar’ waren, kinderen met vreemde starende ogen, met repetitieve bewegingen, plotselinge ‘woedeuitbarstingen’, kinderen die niet praatten of die dwangneigingen hadden of onverwachte dingen deden of zeiden. Dat waren dus eigenlijk geen mensenkinderen, vond men. Maar iets anders, iets engs, iets magisch of zelfs iets duivels. Wetenschappers hebben meerdere onderzoeken gedaan naar dit fenomeen. Hier kun je er eentje lezen.

Waarom noem ik mezelf dan elfje?

Hoewel dit natuurlijk een vreselijke vergelijking is, is het wel eentje die vreemd genoeg een beetje bij me lijkt te passen. Ik heb me altijd gevoeld alsof ik op een andere golflengte bevind dan neurotypische mensen. Alsof ik een beetje vreemd ben en nergens helemaal bij hoor. Alsof ik dingen meemaak en interessant vind waar weinig mensen zich om lijken te bekommeren. En hier ben ik in mijn leven echt voor afgebrand.

Een van mijn speciale interesses is mythologie, dus heeft het woord ‘elfje’ voor mij ook een positieve connotatie die direct gerelateerd is aan een van mijn autistische eigenschappen waar ik al een leven lang plezier uit haal. Als je me in het echt ziet, dan zal je ook ongetwijfeld snappen waarom ik mezelf NeuroElfje noem. En nee, ik geloof niet echt dat ik een elfje ben.

Dualiteit en complexiteit

Het woord elfje heeft in de context van mijzelf een dualiteit die zowel positief als negatief is. En dat vond ik ergens wel passen bij deze blog. Want het stigma van wisselkinderen bestaat weliswaar niet direct meer, maar de gevolgen hiervan zijn nog steeds zichtbaar in onze samenleving. Dingen waar ikzelf en vele neurodivergente mensen met mij nog steeds tegen aan lopen en tegen moeten vechten. En tegelijkertijd heeft het associaties naar iets waar ik intens gelukkig van word.

Het lijkt simpel, maar het is eigenlijk net zo complex als het woord neurodiversiteit.